"Panutan Kang Mêmbalani"
Ing
tengahing pagesangan
Ana sosok
kang tansah tiniru
Dhèwèké
dudu pahlawan nganggo tamèng
Nanging
panutan kang lir padhang rembulan
Dhèwèké
yaiku dwija,
Guru kang
sabar lan tulus ati
Nuntun
bocah-bocah marang pepadhang ngèlmu
Tanpa
ngarep pamrih, tanpa njaluk pujian.
Saben esuk
ngentas peluh
Mbukak
lawang kawruh
Ngandharaké
aksara dadi sekar pangarep-arep
Lan angka
dadi jembaraning mangsa ngarep.
Guru,
Kang
tembungmu lir banyu wening
Nglipur,
ngelantur, lan ngopeni pikiran
Supaya
tuwuh dadi manungsa pinunjul.
Saka
panjenengan kula sinau
Bab
tatakrama, bab tumraping urip
Bab sabar
lan tepa slira
Bab mirsani
donya nganggo ati kang resik.
Mugi
panjenengan tansah kinarya pepadhang
Nglantaraké
generasi tumuju masa depan
Nadyan
asring ora kesumbar
Pakaryanmu
bakal dadi sari-bubuk pangeling jaman.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar